SW 的个人资料RüZz & ThE +==>***$n@iL*...照片日志列表 工具 帮助

RüZz & ThE +==>***$n@iL***<== +

(@) หอยทากน้อย (@) ##*เชื่องช้าแต่มั่นคง*## &^_^&

*_()StanD()_*

 
第 1 张,共 14 张
3月28日

THX P' {พี่เลอพร้อมจะลุย}

 

ควันหลงๆๆๆๆๆ  THX P' ที่ผ่านมา
เพิ่งนึกได้ว่ามีเรื่องอยากจะเล่าเหอะ

 

เขียนเก็บไว้เป็นความทรงจำ {ที่โหดร้ายและน่ากลัว} 55555+

 

เริ่มๆๆๆๆๆๆ

คืนวันศุกร์ที่ 21 มีนาคม 2551 ก่อนออกเดินทาง
แก๊งเดอะเหียกต้องรวมตัวกันเพื่อไปกินข้าวสามย่าน ตามปกติ {ที่จะไปทริป}
เนื่องจากเรามาในเวลาใกล้เคียงกันโดยไม่{ค่อย}ได้นัดหมาย
รุต ตาล สอง พล ไมค์ น้องสาวตาล&แฟนคลับน้องสาวตาล {55555+}
เดินทางไปสามย่านร้านสเต๊กด้านบน
ผิดคาด คุณตาลเลือกร้านที่เราไม่เคยกิน ริมสุดปีกขวา นามว่า อะไร จำไม่ได้
สั่งสเต๊กกินได้ พอดีหมดจานทุกๆคน {ในโต๊ะ}
รายละเอียดของอาหารขอไม่พูดถึงนะ    จำไม่ได้ 55555+

ทันในนั้นนนนนนนน

ตึก ตึก ตึก ตึก {เสียงหัวใจเต้นรัว}

ณ ร้านอาหารด้านข้างถัดไปสองร้าน
มีควันสีขาว พวยพุ่งออกมาจากบริเวณครัว ใกล้ๆเตาไฟ

ทุกสิ่งเหมือนกับหยุดนิ่ง ราวๆ 3 วินาที
บรรยากาศรอบๆข้างเหมือนเป็นสูญญากาศ
ทุกคนเหมือนโดน นาฬิกาหยุดเวลาของโดเรม่อน

ในชั่วอึดใจต่อมา {ราวๆครึ่งวินาที ต่อจากนั้น}
มีเสียงมนุษย์ตนนึง {ไม่อาจระบุเพศ อายุ น้ำหนัก ส่วนสูงได้}
ตะโกนขึ้นมาว่า

แก๊สสสสรั่วววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววว

ชั่วพริบตา ผมจำไม่ได้ว่าวางช้อนไปเมื่อไหร่ หรือใครเป็นนายกรัฐมนตรีของประเทศไทยในปัจจุบัน
ทุกคนเริ่มทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างเพื่อวิ่งออกไป เหมือนผึ้งแตกรัง
บรรยากาศคงเหมือนเหตุการณ์ 14 ตุลา ที่นายกฯประกาศว่ามีคนตายเพียงคนเดียว {อิอิ}
ทางลงสามย่านที่ใกล้ที่สุดสองทางเนืองแน่นไปด้วยผู้คน ซึ่งพยายามแย่งเบียดกันลง
ประหนึ่งเหตุกาณ์ที่ทหารบรรทุกคนใส่กระบะ ณ ตากใบหรือกรือเซะ {อิอิ}
คาดว่าถ้ามีคนล้มสักคน คนผู้นั้นคงเสียชีวิตจากการถูกเหยียบแทนที่แก๊สระเบิด {ฮ่าๆๆๆ}

ผมไม่รู้ตัวว่าก้าวลงมาถึงข้างล่างเมื่อไหร่ จำได้แค่ว่า เห็นผู้คนอีกฝั่งนึงก็แตกตื่นวิ่งไปกับเค้าด้วย
 รู้ตัวอีกทีเห็นไอ้สองกับไอ้ไมค์และก็กองอ้วกเล็กๆอยู่ข้างๆ   เห็น ไอ้พล ไอ้ตาล กำลังอยู่ที่บันได
เหตุการณ์ต่างๆทยอยสงบลง ทั้งน้องสาวตาล&แฟนคลับน้องสาวตาล ก็มาอยู่กันครบ
ทราบภายหลังว่า กองอ้วกเล็กๆนั้น เป็นของไอ้ไมค์ ที่วิ่งมาจนจุก {ก๊ากกกกกกกกกก}
ส่วนผมนั้นก็เพิ่งรู้สึกว่า รองเท้ากรู หายไปไหนหว่าาาาาาา ?????
ปรากฎว่า ตามรอยไปพบอยู่ที่ ร้านข้างๆ ถัดไปเพียงหนึ่งร้าน ครบทั้งสองข้าง
นี่กรูวิ่งเร็วขนาดน้านนนนนนนนนนนเลย 555+

บรรยากาศรอบข้างเริ่มคลี่คลายลงเหมือนเหตุกาณ์หลังรัฐประหาร {อิอิ}
ผู้คนข้างล่างจอแจ วิพากย์วิจารณ์เหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
บ้างก็อยู่ในเหตุการณ์ บ้างก็วิ่งลงมาตามแฟชั่น ทั้งๆที่อยู่อีกด้านนึง

แต่ บรรยากาศ ด้านบนกลับ อ้างว้าง เปล่าเปลี่ยว ไร้ผู้คน
มีเพียงจานที่วางอยู่บนโต๊ะ บ้างมีกุ้ง บ้างมีไก่ บ้างก็เหลือแต่ผัก
และเจ้าของร้านค้าต่างๆ ที่ยืนงงๆอยู่หน้าร้านตัวเอง
ไม่มีผู้ใด เดินกลับขึ้นไปจ่ายตังค์ ยกเว้นกลุ่มของเรา {เชี่ย คนดีโคตรๆ 555+}
480บาท แลกกับเหตุการณ์ระทึกขวัญ {ที่เรียนมา 4 ปี ไม่เคยเจอ}
กับความอิ่มแบบจุกโคตรๆ และก็ เพื่อนแท้ {ไม่มีใครรอใครเลย สาดดดดดด}
แสรดดดดดดดดด เพื่อน กรูรักมึงว่ะ

มาย ก๊อด เหตุการณ์ครั้งนี้ คงทำให้สามย่านมีค่าเสียหายสูงนับหมื่นบาท
ไม่ได้มาจาก ไฟ้ไหม้  แก๊สระเบิด หรือเสื่อมเสียชื่อเสียง แต่อย่างใด
กลับมาจากผู้คนที่กินข้าวฟรีทั้งหลาย ที่ต่างพร้อมใจกันแยกย้ายกลับบ้าน
{ชักดาบ ฟันธง !!!} ฮ่าๆๆๆๆๆ

นี่เป็นเพียงเหตุการณ์เริ่มต้นความสนุกของทริปนี้เท่านั้น
ขอบอกว่า บรรยายกาศที่ปราจีน สวยงามมากกกกกกก
เนื่องจากมันยาว เลยไม่เล่าและ 5555555+
สรุป ไม่มีเรื่อง THX P' เลยยยย อิอิ

เฮ้ออออออออ   "พี่เลอพร้อมจะลุย"    ^_^"

 

 

2月22日

เกลียด


คุณเคยผิดหวัง ... เพราะความรักหรือไม่
คุณเคยเสียใจ ... เพราะความรักหรือไม่
คุณเคยปวดใจ ... เพราะความรักหรือไม่
คุณเคยร้องไห้ ... เพราะความรักหรือไม่

คุณเคยเกลียดความรัก ... หรือไม่
 
มันไม่แปลกหรอก ... ที่ใคร ๆ จะโทษความรัก เวลาที่ไม่สมหวัง
แต่ถ้าคิดดี ๆ แล้ว ... จะรู้ว่าไม่ใช่ความผิดของความรักเลย
 
ความรักเป็นสิ่งที่ดี ... ไม่เคยทำให้ใครเสียใจ
แต่ที่คุณรู้สึกอย่างนั้นเป็นเพราะ ... ตัวคุณต่างหาก
 
ที่เป็นอย่างนั้นเพราะคุณ ไม่สมหวังในความรัก
เพราะรักแล้ว ...ไม่ได้รักตอบ
ถ้ามันเป็นความรักที่แท้จริง ... คุณจะไม่เสียใจเลย
 
เพราะความรักคือการให้ ... ไม่ใช่การครอบครอง
การรักใครสักคน ... ไม่จำเป็นต้องเป็นแฟนกันหรือเป็นอะไรกัน
แค่ได้รักได้ทำอะไรดี ๆ ให้ ... ก็พอแล้วไม่ใช่เหรอ
 
ลองเอาไปคิดดูนะ ... ว่าที่คุณอกหัก เสียใจ
มันใช่ความผิดของความรัก ... หรือ ... ความผิดของคุณ ที่มัวแต่นั่งเสียใจ
ให้กับความรักจอมปลอม ... และ ... คอยแต่จะโทษความรัก
 
เพราะความรัก ... ไม่เคยทำให้ใครผิดหวัง
เพราะความรัก ... ไม่เคยทำให้ใครเสียใจ
เพราะความรัก ... ไม่เคยทำให้ใครปวดใจ
เพราะความรัก ... ไม่เคยทำให้ใครร้องไห้
 
ถ้ารู้สึกเช่นนั้น ... คงไม่ใช่ความรักแล้วแหละ

 
1月13日

เมี๊ยวววววว

 
 
          1. กระโดดนั้งตักคุณ แล้วก็ใช้หน้าถูกับตัวคุณ แมวส่วนใหญ่มักจะแสดงออกแบบนี้ เรียกว่าเป็นการแสดงออกแบบสากลก็ว่าได้

           2. ส่งเสียงร้องเรียกคุณ "เมี้ยว เมี้ยว" เบา ๆ แล้วก็ทำหน้าอ้อน ๆ ทำตาหวานใส่แมวที่เรียบร้อยมักจะเป็นแบบนี้

           3. กัดที่หน้าแข้ง หรือข้อศอกเบา ๆ เจ้าของบางคนจะไม่ชอบ และเข้าใจผิดว่าแมวดุ แต่จริง ๆ แล้วเป็นการแสดงความรักของแมวระดับจ่าฝูงก็ว่าได้ เพราะพวกนี้จะอ้อนไม่ค่อยเป็น

           4. นวดหลัง บางครั้งเมื่อคุณนอนอยู่จะเห็นว่าแมวจะขึ้นไปเดิน หรือเหยียบหลังคุณ ถ้าหากคุณรู้สึกพอใจมันก็จะทำบ่อย ๆเพื่อให้คุณสบาย แมวพวกนี้จัดเป็นพวกไอคิวสูงขึ้นมาอีกระดับหนึ่ง

           5. หอมแก้ม บางครั้งเวลาอุ้มแมวจะถูกแมวหอมแก้ม อันนั้นมันบอกว่า " รักคุณมากเลยหล่ะ "

           6. แมวใช้เท้าหน้าลูบหน้าคุณ หรือตบที่หน้าเบา ๆ ลักษณะนี้ก็เหมือนกับความรู้สึกเวลาคุณลูบหน้าคนที่คุณรักนั่นแหละ

          7. ลูบหน้า แล้วก็ร้อง ๆ เบา ๆ มันบอกคุณว่า " รักเจ้านายมากที่สุดในโลกเลย "

           8. แมวเอาตัวมาถูที่ขา แรง ๆ แล้วก็ร้องดัง ๆ อันนี้เป็นการแสดงออกว่ารัก ของแมวประเภทหัวโจกชอบโวยวาย

           9. กระโดดเกาะที่หลังเวลาเจ้าของนั่งลง แมวขี้เล่น หรือแมวที่ซุกซน หรือแมวเด็ก ๆ มักจะแสดงออกแบบนี้ก็เหมือนกับเวลาที่ตอนคุณเด็ก ๆ คุณก็อยากให้พ่อ อุ้มหลังขึ้นเหมือนกัน

          10. มานอนซุกคุณเวลาคุณนอนหลับ อันนี้แสดงว่ารักมาก อยากอยู่ด้วยตลอดเวลา แม้เวลาจะนอนหลับ

 

                 เค้าว่ากันว่าเป็น 10 วิธีการที่แมวจะบอกรักเจ้าของ

       เอ .......... แล้วไอ้เมี๊ยวที่บ้านมันจะรักเรารึป่าวหว่า  55555+

##########################################################

 

12月29日

^0^ *HappY NeW YeaR* ^0^

 

^0^ *HappY NeW YeaR* ^0^

 

                     2008

 

 

 

มีความสุขมากๆนะคับ  ^_^

12月4日

เพื่อนพระเอก


       ณ ที่แห่งหนึ่ง ในค่ำคืนอันหนาวเหน็บ

บนท้องฟ้าดูมืดมิด มีเพียงแสงดาวสาดส่องลงมาเบื้องล่าง

พระเอกเฝ้าแต่คิดถึงใบหน้าของหญิงอันเป็นที่รัก ที่อยู่ไกลแสนไกล

ด้วยแรงคิดถึงจึงคิดเดินทางไปหาเธอ โดยไม่บอกเธอล่วงหน้า

ว่าแล้วจึงชวนเพื่อนพระเอกร่วมเดินทางไปด้วยคน

พร้อมกับโจ๊ก 2 ถุง และส้ม 1 โล

ปายหนายยยยย ปายกานนนนน ขึ้นชื่อว่าเป็นเพื่อนพระเอกอยู่แล้ว 555+

ขับรถผ่านอุปสรรคมากมาย ซ้ายที ขวาที ขึ้นสะพาน ข้ามเหว

มีเพียงแสงดาวดวงน้อยๆ คอยนำทาง

ไหนหล่ะ ปลายทางข้างหน้าแทบมองไม่เห็น

ไปไม่ถูกก็ถามทางเอาดิ 555+

แต่แล้วทั้งสองคนก็เดินทางมาถึงจนได้

บรรยากาศรอบตัวช่างเหน็บหนาว มืดมิด

มีเพียงเสียงโห่ร้อง และการร่ายรำที่บ้าคลั่ง อยู่รอบกาย

แล้วพระเอกจะตามหานางเอกเจอไหมเนี่ย ???

ว่าแล้วจึงชวนเพื่อนพระเอกออกตามหา

เดินขึ้นตึก ลงใต้ถุน ผ่านสวน ข้ามคลอง มองหน้าห้องน้ำ

แต่แล้ว ก็ไม่เจอแม้แต่เงาของนางเอก

พระเอกเริ่มร้อนใจ เพื่อนพระเอกบอกเพียงว่า มาถึงนี่แล้ว ไม่เจอไม่ได้นะ

รอบแล้วรอบเล่า ก็ไม่เจอ ลองโทรหานางเอกดูซิ

ไม่นะ ไม่รับสาย หรือเกิดอะไรขึ้นกับเธอ

เราลองขับวนหาดูรอบๆก่อนไหม อาจมีที่อื่นอีกก็ได้

วนไปวนมา เงียบสนิท ..... มีเพียงเสียงของสายลมอันหนาวเหน็บ

พระเอกถอดใจ เรากลับกันเถอะ ไม่เป็นไร

เพื่อนพระเอกจึงหยิบโทรศัพท์มา กดหาเธออีกที   ..... รอบสุดท้ายและ

ทันใดนั้น เสียงใสๆ ลอยมาอีกด้านหนึ่งของปลายสาย

ไม่นะ เธอรับแล้ว พระเอกดีใจอย่างสุดซึ้ง

เธอกำลังเดินทางกลับที่พัก เป็นโชคดีของพระเอกจริงๆ

พระเอกจึงรีบขับรถไปหา และแล้วววว ข้างหน้า    ภาพข้างหน้า

พระเอกได้เจอหน้านางเอก ท่ามกลางแสงของไฟหน้ารถ

ส่วนเพื่อนพระเอกหน่ะหรอ          รออยู่ในรถนั่นแหละดีแล้ว    555+

พระเอกพูดคุยพร้อมยื่นโจ๊กให้ นางเอกบอก ไม่ชอบกินโจ๊กอ่ะ

 {{{ เหอๆๆๆๆๆ ใจร้ายดีโน๊ะ ผู้หญิงนิ }}}          

คุยกันสักพัก ส่งโจ๊กใส่ตะกร้าหน้ารถจักรยาน แล้วก็ลากลับ

ช่วงเวลาสั้นๆที่แสนมีความสุข กำลังจะจากไปแล้ววววว

ภาพเบื้องหน้าเป็นหญิงสาวแสนสวยกำลังขี่จักรยานไปกับเพื่อนๆของเธอ

ข้างหลังมีพระเอกพร้อมราชรถหรูขับตามไปติดๆ ช้าๆ

ผ่านบรรยากาศมืดมิดดูน่ากลัว มีแสงจากดวงไฟจอมปลอม ส่องสว่างเป็นระยะๆ

และที่ขาดไม่ได้เป็นอันขาด    "เพื่อนพระเอก"    555+

ส่งเธอ ปลอดภัย จึงเดินทางกลับ


 

สุดท้ายนิยายเรื่องนี่จะจบอย่างไรไม่รู้

แต่ที่รู้ก็คือ       เมื่อไหร่กูจะเป็นพระเอกกะเค้าซะทีน้า 55555+

อยู่กับใครก็ทำหน้าที่เป็นเพื่อนพระเอกตลอดดดดดด

ก็ดีนะ หนุกดี     มีอะไรๆ ให้คิด ให้ทำ ให้เรียนรู้

ชักอยากจะเป็นพระเอกกะเค้าซะแล้วซิ      อิอิ
^_^

 

 

ป.ล.  “น”
                นิยายที่ผู้ปกครอง/ผู้ใหญ่ควรให้คำแนะนำ อาจมีจินตภาพหรือเนื้อหาบางส่วนไม่เหมาะแก่เด็กและเยาวชน
                นิยายเรื่องนี้ดัดแปลงมาจากเค้าโครงเรื่องจริง เนื้อหาและบุคคลในเนื้อเรื่องอาจไม่ได้มีตัวตนอยู่จริงก็ได้ ไม่สามารถอ้างอิง สถานการณ์,เหตุการณ์,สถานที่,บุคคล ในเนื้อเรื่องได้ หากมีเนื้อหาพาดพิงถึงบุคคลใดทางเจ้าของสเปซจะไม่รับผิดชอบในทุกกรณี

 

11月25日

.................

 
สวัสดีคุณที่ว่างของผม
 
          ช่วงนี้ผมไม่ค่อยได้เข้ามาเยี่ยมคุณเลย
แปลกโน๊ะ   คนอื่นก็เหมือนกัน   หันไปเล่น hi5 กันหมด
เลยทำให้บรรยากาศดูเหงาๆ      ที่ว่างที่เงียบเหงา
 
          วันนี้รู้สึกอยากจะระบายความรู้สึกต่างๆที่เกิดขึ้นในใจ
ไม่ได้เขียนบล็อกแนวนี้มานานแค่ไหนแล้วน้า .....
 
           ไม่รู้สิ ก็ไม่ได้เศร้านะ พอโตแล้วก็มีหลายอย่างให้รับผิดชอบมากขึ้น
ความรู้สึกต่างๆหลายอย่างก็วนเวียนมาให้คิดอยู่เสมอ
 
           งานหรอ ก็ไม่รู้สิ อิ่มตัวรึยังหล่ะ  
สบายเกินไปบางทีก็ดูไร้ค่า       ไม่หรอก ก็แค่อยากทำอะไรใหม่ๆ
อยากรู้ว่าตัวเองมีความสามารถแค่ไหน         ไอ้เนี่ย กรูจะทำได้ไหม
แต่จะก้าวออกมาได้ยังไงหล่ะ         เดินไม่เป็นจริงๆ
จะทำได้หรอ อยู่คนเดียวจริงๆแบบนั้นอ่ะ
ไม่มีเทคโนโลยี       นอนเงียบๆอยู่ในห้องเล็กๆ    เฮ้ออออออ
 
           ความรัก ความรู้สึกรักครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่น้า
ปีนึง สองปี จริงๆมันก็ไม่นานเกินไปนี่นา
อยู่กับเพื่อน ติดเพื่อน ชีวิตโสด          ไม่ได้อยู่คนเดียวซะหน่อย
พวกมึงอย่าลืมมีแฟนกันเร็วๆนะ
พอเหลือกูคนเดียว    จะได้หามั่ง เหอๆๆๆ
ยังไงก็ต้องขอบคุณคนที่ผมมีโอกาสได้รัก
และขอโทษสำหรับคนที่รักผม
เมื่อวันนึง ทั้งสองคนนั้นเป็นคนเดียวกัน     เราคงได้รักกันอีกครั้ง
 
           เพื่อน     อยากนั่งอยู่ท่ามกลางบรรยากาศที่วุ่นวาย
เพื่อบอกเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้น และรับฟังเรื่องราวต่างๆของมัน
แต่จะมีใครว่างขนาดนั้นไหมว้ะ     เหอๆๆๆ    นั่นดิโน๊ะ
ถึงตอนนี้คงมีเรื่องราวเป็นร้อยเป็นพัน เกิดขึ้น  
จนไม่รู้ว่าจะเล่าจบภายในวันเดียวรึป่าว
ถึงยังไง วันไหนที่มึงต้องการเพื่อน      กรูก็จะจัดให้ละกัน
 
          ความเหงา        ตอนนี้แหละความรู้สึกเหงา
ขอบคุณ ที่ว่างของผม   อัพบล็อกนี้เสร็จแล้ว ผมก็คงจะไม่เหงาแล้วนะ
ความเหงาของทุกคนก็คงไม่ต่างกันมากนัก    ขึ้นอยู่กับว่า
คุณจะหาทางออกจากความเหงายังไงมากกว่า
ใครๆก็ว่าผมคงจะไม่เหงา           ผมก็แค่พยายามหาทางออกจากมันให้ได้
แค่นั้นเอง ..............
 
         ความสุข  ลอยกระทงปีนี้สนุกดี    ได้ร้องเพลงอีกแล้ว
ไปเล่นแจมกะน้องๆ     คราวนี้ไม่ล่มด้วย  เล่นขำขำ  
เปิดหมวก ได้ตังค์มาตั้ง 600 ก่าๆ      ยิ้มๆ
มีเรื่องหนุกเต็มเลย    .........
แต่ตอนนี้ง่วงแล้วอ่ะ     นอนดึกมาหลายวันและ
เขียนต่อไม่ออกแล้วด้วย    สุดท้ายไอ้ที่คิดว่าอยากเขียน ก็เขียนไม่หมด
จบดื้อๆเลยละกัน
 
         แล้วเจอกันใหม่นะคับ     ที่ว่างของผม
 
 
^_^
 
 
 
 
 
10月28日

ทางเดิน

 
ทางเดินของเราแต่ละคน ทอดยาวไกลออกไปสุดลูกหูลูกตา
 
                          ... เดินทางเข้าหาจุดสิ้นสุดที่มองไม่เห็น
 
บางคนเห็นเพียงระยะทางข้างหน้า ที่มีแต่อุปสรรค
 
เส้นทางที่ไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ
 
บางคนได้วาดฝันจุดสิ้นสุดของตัวเองไว้แล้ว
 
และเพียงแค่เดินเข้าไปหามัน
 
           ตรงทางแยก มีสิ่งที่ทำให้เราต้องตัดสินใจเสมอ
 
เลือก ... ทางใดทางหนึ่ง       ก็แค่เลือกเพื่อให้เดินต่อไปได้เท่านั้น
 
เราไม่รู้ว่าจุดสิ้นสุดของทั้งสองทางจะเป็นยังไง 
 
เราเพียงแค่เลือก ... เลือกเดินเหตุผล หรือเลือกเดินตามใจตัวเอง
 
บนเส้นทางที่คาบเกี่ยวกันของคนเรา    อาจมีบางเส้นทางที่เราต้องเดินไปด้วยกัน
 
เดินไปพร้อมกัน หรือแข่งขันกันเพื่อไปสู่จุดสิ้นสุด ... ที่มองไม่เห็น
 
                            เส้นทางที่ไม่รู้ว่ามีอะไรรอเราอยู่บ้าง
 
คงจะดีถ้ามีคนเดินไปด้วยกัน      
 
หรืออย่างน้อย ก็ยังมีคู่แข่ง ตราบจนถึงจุดสิ้นสุด
 
ข้างทางเต็มไปด้วยเสียงเชียร์ เสียงโห่ กำลังใจ คำเย้ยหยัน
 
              ทิ้งคนบางคนอยู่เบื้องหลัง  
 
เกิดคำถามในใจว่า ... ควรที่จะเดินกลับหลัง ... รึเดินต่อไป
 
แม้จะเป็นเส้นทางที่เราเลือก       แต่      ก็ใช่ว่าจะไปถึงจุดสิ้นสุด ได้ทุกคน
 
คนบางคนว่า ตัวเองโชคร้าย      แต่      ต้องมีคนที่โชคร้ายกว่าเสมอ
 
คนบางคนเคยโชคดี   บางที     ในวันนึงคุณอาจจะโชคดีก็เป็นได้
 
              แม้มีบางเส้นทาง ที่ต้องเลือกเดินไปคนเดียว
 
อยู่กับตัวเอง       ไม่มีเสียงร้อง ไม่มีอุปสรรค       ก็แค่เดินตามทางที่เห็น
 
แล้วมันจะมีอะไรหล่ะ                จะมีใครเลือกเดินทางนี้มั๊ย
 
             ในบางครั้งมองไปข้างๆ มีเส้นทางหนึ่งทอดยาว
 
ขนาน เคียงคู่กันไปตลอด ... และ ... ตลอดไป
 
ไม่ได้คาบเกี่ยวกัน มองไม่เห็นกันและไม่ได้มีจุดสิ้นสุดร่วมกัน
 
แล้วมันจะมีอะไรหล่ะ                ก็ยังรู้สึกโดดเดี่ยว เช่นเดิม
 
           คนเราจึงมักเลือกเดิน แต่เส้นทางที่มีอุปสรรค      ซับซ้อน
 
พร้อมที่ล้ม ลุก       ด้วยเพียงหวังว่า    ข้างหน้าจะมีใคร ซักคน
 
ที่ช่วยพยุง หรือ ซ้ำเติม                   เพื่อเดินต่อไป
 
    เส้นทางที่มีทั้งการพบ และ การจากลา  เส้นทางที่ไม่รู้จุดสิ้นสุด
 
แต่อย่างน้อยคุณก็ไม่ได้เดินไปคนเดียว
 
 
                 ซักวันนึง    คุณอาจจะต้องเลือก
 
          ระวังนะคับ       ข้างหน้าคุณมีทางแยกอีกแล้ว !!!
 
 
 
 

UnknowN SW

职业